23/11/2009

The Slavic peoples are the Slavic peoples


Ethnographic map of the Slavic peoples prepared by Czech ethnographer Lubor Niederle showing territorial boundaries of Slavic languages in Eastern Europe in the id 1920s

Slavic Peoples

The Slavic Peoples are an ethnic and linguistic branch of Indo-European peoples, living mainly in eastern and central Europe. From the early 6th century they spread from their original homeland (most commonly thought to be in Eastern Europe) to inhabit most of eastern Central Europe, Eastern Europe and the Balkans.Many settled later in Siberia and Central Asia or emigrated to other parts of the world. Over half of Europe is, territorially speaking, inhabited by Slavic-speaking communities.

Modern nations and ethnic groups called by the ethnonym "Slavs" are considerably genetically and culturally diverse and relations between them are varied, ranging from a sense of connection to feelings of mutual resentment.

Slavic peoples are classified geographically and linguistically into

West Slavic:
- Czechs
- Kashubians
- Moravians
- Poles
- Silesians
- Slovaks
- Sorbs

East Slavic:
- Belarusians
- Russians
- Ukrainians

South Slavic:
- Bosniaks
- Bulgarians
- Croats
- FYROMians
- Montenegrins
- Serbs
- Slovenes

Ethnonym

Excluding the ambiguous mention by Ptolemy of tribes Slavanoi and Soubenoi, the earliest references of "Slavs" under this name are from the 6th century AD. The word is written variously as Sklabenoi, Sklauenoi, or Sklabinoi in Byzantine Greek, and as Sclaueni, Sclavi, Sclauini, or Sthlaueni in Latin.




     Countries where a West Slavic language is the national language

     Countries where an East Slavic language is the national language

     Countries where a South Slavic language is the national language

Slavic languages

The Slavic languages (also called Slavonic languages), a group of closely related languages of the Slavic peoples and a subgroup of Indo-European languages, have speakers in most of Eastern Europe, in much of the Balkans, in parts of Central Europe, and in the northern part of Asia.

Branches

Scholars traditionally divide Slavic languages on the basis of geographical distribution into three main branches, some of which feature sub-branches:

East Slavic: including Russian, Ukrainian, Belarusian, Rusyn

West Slavic: which further subdivides into:
- Czech and Slovak
- Upper and Lower Sorbian (minority languages in Germany)
- Lechitic languages: Polish, Pomeranian/Kashubian, Silesian and extinct Polabian

South Slavic, which further subdivides into:
- Western subgroup composed of Bosnian, Croatian, Slovene and Serbian
- Eastern subgroup composed of Bulgarian and FYROMian
- The oldest Slavic literary language was Old Church Slavonic, of which Church Slavonic is a later descendant

Origins

Homeland debate

The location of the speakers of pre-Proto-Slavic and Proto-Slavic is subject to considerable debate. Serious candidates are cultures on the territories of modern Belarus, Poland, European Russia and Ukraine.

Slavic migrations

According to eastern homeland theory prior to becoming known to the Roman world, Slavic speaking tribes were part of the many multi-ethnic confederacies of Eurasia - such as the Sarmatian, Hun and Gothic empires. The Slavs emerged from obscurity when the westward movement of Germans in the 5th and 6th centuries AD (thought to be in conjunction with the movement of peoples from Siberia and Eastern Europe: Huns, and later Avars and Bulgars) started the great migration of the Slavs, who settled the lands abandoned by Germanic tribes fleeing the Huns and their allies: westward into the country between the Oder and the Elbe-Saale line; southward into Bohemia, Moravia, much of present day Austria, the Pannonian plain and the Balkans; and northward along the upper Dnieper river. Perhaps some Slavs migrated with the movement of the Vandals to Iberia and north Africa.

Around the 6th century, Slavs appeared on Byzantine borders in great numbers.The Byzantine records note that grass wouldn't regrow in places where the Slavs had marched through, so great were their numbers.

South Slavs

The South Slavs are a southern branch of the Slavic peoples that live mainly in the Balkans. Geographically, the South Slavs are native to the southern Pannonian Plain, the eastern Alps and the Balkan peninsula and they speak South Slavic languages. Numbering close to 35 million,the South Slavs include:

- Bosniaks
- Bulgarians
- Croats
- FYROMians
- Montenegrins
- Serbs
- Slovenes.

Countries

There are seven countries in which South Slavs form the majority of population:

- Slovenia (83% Slovenes, 2% Serbs, 1.8% Croats, 1.1% Bosniaks)
- Croatia (90% Croats, 4.5% Serbs, 0,5% Bosniaks, 0.3% Slovenes, 0,1% Montenegrin)
- Bosnia and Herzegovina (48% Bosniaks, 37% Serbs, 14% Croats, 1% others)
- Serbia (82% Serbs, 6% Croats, 2% Bosniaks, 1% Montengrins)
- Montenegro (43% Montenegrins, 32% Serbs, 7,7% Bosniaks, 4% Muslims by nationality, 1,1% Croats)
- FYROM (64% ethnic FYROMians, 1% Bosniaks)
- Bulgaria (84% Bulgarians)

From Wikipedia, the free encyclopedia

Read more...

22/11/2009

Το βραβείο «Χρυσός Αλέξανδρος» για την καλύτερη ταινία δόθηκε στην παραγωγή «Σταυροδρόμια ζωής»


Ολοκληρώθηκε απόψε με την τελετή λήξης και την απονομή των βραβείων του διεθνούς διαγωνιστικού του τμήματος στο «Ολύμπιον» της πλατείας Αριστοτέλους, η 50η επετειακή διοργάνωση του Φεστιβαλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Το βραβείο Καλύτερης ταινίας (το «Χρυσό Αλέξανδρο» απένειμε στον νικητή, ο Γερμανός σκηνοθέτης Βέρνερ Χέρτσοκ που μόλις χθες ανακοινώθηκε πως θα είναι και ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του 60ου Φεστιβαλ κινηματογράφου του Βερολίνου) δόθηκε στην ισραηλο-γερμανική παραγωγή με τίτλο «Σταυροδρόμια ζωής». Το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 40.000 ευρώ.

Οι σεναριογράφοι της Σκάνταρ Κόπτι και Γιαρόν Σάντι μοιράστηκαν επίσης εξ ημισείας με το Ρουμάνο Τοντόρ Βοικάν (της ταινίας «Μετάλλιο τιμής») και το βραβείο σεναρίου του φεστιβαλ.

•Αργυρός Αλέξανδρος (25.000 ευρώ): Στην ρουμάνικη ταινία «Μετάλλιο τιμής» . Ο πρωταγωνιστής της Βίκτορ Ρεμπέντσιουκ έλαβε και το βραβείο ανδρικής ερμηνείας.

•Βραβείο Σκηνοθεσίας :Στον Μεξικανό Ριγομπέρτο Περεσκάνο για την ταινία με τίτλο «Προορισμός Βορράς»

•Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας: Στην Ρούθ Νιρερε για την ταινία «Η μέρα που ο θεός έφυγε ταξίδι».

•Καλλιτεχνικού Επιτεύγματος:Στην ταινία «Αγνοούμενος» του Λί Σεο (Ν.Κορέα).

• Ειδική Μνεία : Στην ηθοποιό Καταρίνα Σκούτλερ για την ταινία «Θάρθει μια μέρα» και στο θέμα της ταινίας «Τα αγόρια από το Μπακάλ»

ΒΡΑΒΕΙΑ FIPRESCI (Διεθνής Ομοσπονδία Κριτικών Kινηματογράφου ) : Στην ταινία «Μετάλλιο τιμής» από τη Ρουμανία και «Ο διαχειριστής» του Περικλή Χούρσογλου.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ «ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΞΙΕΣ» (15.000 ευρώ) : στην ταινία «Λίβανος» του Σαμιουέλ Μαόζ (συμπαραγωγή Ισραήλ- Γερμανίας- Γαλλίας).

BΡΑΒΕΙΑ ΚΟΙΝΟΥ FISCHER (4.000 ευρώ) : Στις ταινίες :
- «Σταυροδρόμια ζωής» του Γιαρόν Σάνι (για το διεθνές)
- «Μπιλόμα» της Σοφίας Παπαχρήστου (για το Ελληνικό) ,
- για το τμήμα «Ματιές στα Βαλκάνια» (3.000 ευρώ) στην ταινία «Ταξίδια του μέλιτος» του Γκ.Πασκαλιεβιτς
- και για το τμήμα DigitalWave (3.000 ευρώ) στην ταινία «Το τελευταίο τραγούδι του Ελβις» του Βασίλη Ραίση.

Το ειδικό βραβείο τεχνικής αρτιότητας ΕΤΕΚΤ - ΟΤ (της Ενωσης Τεχνικών Ελληνικού Κινηματογράφου Τηλεόρασης - ΟΤ) απονεμήθηκε στην ταινία «Μετάλλιο τιμής» του Κάλιν Πέτερ Νέτσερ από τη Ρουμανία

ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΕΚΚ ( Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου ) : Με το σκεπτικό πως : «καθώς δεν υπάρχουν οι αντικειμενικές συνθήκες για την απονομή βραβείου στην καλύτερη ελληνική ταινία του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης» απένειμαν συμβολικά το βραβείο στον «Εξώστη β’» - όαση ελευθερίας και αναζήτησης αξιών σε καιρούς δύσκολους, πριν εκφυλιστεί και παρεκτραπεί»

Ο Δήμος Θεσσαλονίκης απένειμε το βραβείο με τίτλο «Το σινεμά και η πόλη» (συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο των 1500 ευρώ) στην ταινία του Χόρχε Νάβας από την Αργεντινή με τίτλο « Το αίμα και η βροχή».

Τα βραβεία «DIGITALWAVE 09» απονεμήθηκαν στις ταινίες:
- Ψηφιακός Αλέξανδρος (15.000 ευρώ) σε συνεργασία με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου στην ταινία:«Το τελευταίο τραγούδι του Ελβις» του Βασίλη Ραίση
- και το δεύτερο βραβείο (10.000 ευρώ) στην ταινία «το κουτί» των φώτη και Αποστόλη Πάσσου.

ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ - ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Read more...

20/11/2009

Ποια ελληνικά μιλούσαν οι αρχαίοι Μακεδόνες

Κατά την αρχαιότητα ουδέποτε αμφισβητήθηκε η ελληνικότητα της Μακεδονίας. Οι αρχαίοι συγγραφείς συνδέουν γενεαλογικά τους Μακεδόνες με τους Δωριείς ή τους Αιολείς, δηλαδή άλλες ελληνικές φυλές νοτιότερα. Η ελληνικότητα των αρχαίων Μακεδόνων προκύπτει από τις ιστορικές πηγές, τα γλωσσολογικά δεδομένα και επιβεβαιώνεται με τα πιο πρόσφατα αρχαιολογικά ευρήματα. Ολα αποδεικνύουν τη σύνδεση του μακεδονικού χώρου με τον ελλαδικό ήδη από τη μυκηναϊκή εποχή. Οι εγκυρότεροι Ελληνες και ξένοι μελετητές τεκμηριώνουν το γεγονός και δεν αφήνουν περιθώρια για σοβαρές αμφισβητήσεις.



Κατά την αρχαιότητα, όπως δεν αμφισβητούνταν η ελληνικότητα των Μακεδόνων, έτσι δεν υπήρχε αμφισβήτηση και για το ελληνόφωνο των κατοίκων της


Διαφωνίες για το θέμα διατυπώθηκαν για πολλούς λόγους, επιστημονικούς και μη, σε πολύ νεότερες εποχές. Από τον 19ο αιώνα ορισμένοι ερευνητές, υπερτονίζοντας υπαρκτά ζητήματα και παραβλέποντας την πληθώρα των στοιχείων περί ελληνικότητας του φύλου και της γλώσσας των Μακεδόνων, ανέπτυξαν διάφορες υποθέσεις. Υποστηρίχτηκε ότι πρόκειται:

- Για μια γλώσσα μεικτή με βάση την ελληνική και επιδράσεις θρακο-ιλλυρικές. Είτε και αντιστρόφως, δηλαδή, για θρακο-ιλλυρική με ελληνικές επιδράσεις,
- Για ιδιαίτερη ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, που ήταν διαφορετική, όμως, από τις σύγχρονες ελληνικές διαλέκτους.

Τη επιστημονική διαφωνία συντηρούσε, μέχρι πριν από μερικά χρόνια, η απουσία γραπτών μακεδονικών πηγών. Οι γνωστές μακεδονικές επιγραφές, χρονολογημένες από τις αρχές του 4ου π.Χ. αιώνα, ήταν γραμμένες στην Αττική Κοινή, η οποία είχε εξαπλωθεί.

Μέχρι τότε οι σχετικές συζητήσεις-επιστημονικές ή πολιτικο-ιστορικές- στηρίζονταν στις 150 περίπου «γλώσσες» (διαλεκτικές λέξεις), που παρέδωσαν αρχαίοι συγγραφείς και λεξικογράφοι ως μακεδονικές. Οπως, επίσης, στον μεγάλο αριθμό μακεδονικών ονομάτων.

Η ανασκαφική, όμως, έρευνα τις τελευταίες δεκαετίες, με την αποκάλυψη κειμένων στη Μακεδονική, δεν αφήνει περιθώρια για επιστημονικές διαφωνίες περί της ελληνικότητας ή όχι της γλώσσας των Μακεδόνων.

Η απάντηση, λοιπόν, σήμερα στο ερώτημα ποια γλώσσα μιλούσαν οι αρχαίοι Μακεδόνες είναι κατηγορηματική. Μιλούσαν μια ελληνική διάλεκτο.

Αιολική με δωρικά στοιχεία

Η γλώσσα τους, όπως δέχονται σήμερα οι περισσότεροι ειδικοί, ήταν αιολική, ανάμεικτη με δωρικά στοιχεία και προφανώς με άλλες επιδράσεις. Για τη Μακεδονική, εκτός από ορισμένους αρχαϊκούς τύπους, γνωρίζουμε ότι μετέτρεπε συχνά το «φ» σε «β» και μερικές άλλες τέτοιες μεταβολές. Ετσι έλεγαν κεβαλή αντί κεφαλή, Βίλιππος αντί Φίλιππος, Βαλλήνη αντί Παλλήνη κ.λπ.

Γενικώς, η φωνητική διαφορά που διακρίνει την αρχαία Μακεδονική από τις άλλες σύγχρονες ελληνικές διαλέκτους («β» αντί «φ», «δ» αντί «θ» και «γ» αντί «χ» ) είναι ένα γλωσσικό φαινόμενο απολύτως εξηγήσιμο στο πλαίσιο της ελληνικής διαλεκτολογίας.

Αυτό το εξηγήσιμο εξακολουθούν ν αρνούνται ερευνητές και φορείς στην ΠΓΔΜ, υπό το πρίσμα των γνωστών σκοπιμοτήτων. Ανήκε, λένε, η μακεδονική σε άλλη γλωσσική οικογένεια, αφού τα ινδοευρωπαϊκά «μέσα δασέα» bh, dh, gh στην ελληνική αντιπροσωπεύονται με τα φ, χ, θ και στη μακεδονική με τα β, δ, γ.

Τα άλλα επιχειρήματα περί βαρβάρων αλλόγλωσσων Μακεδόνων, που στηρίζονται σε παραποιήσεις αρχαίων αποσπασματικών κειμένων, δεν αντέχουν σε κριτική...

Οι περισσότεροι γλωσσολόγοι που έχουν ασχοληθεί με το ζήτημα, ερμηνεύουν και εξηγούν τις διαφορές ως εξής:

-Ο μακεδονικός κορμός διαχωρίστηκε από τον ιωνικό, αιολικό-αχαϊκό και δωρικό πριν η πρωτοελληνική γλώσσα διαμορφώσει από τους αντίστοιχους ινδοευρωπαϊκούς φθόγγους τα φ, θ, χ και ακολούθησε δική του εξέλιξη.

-Οι αρχαίοι Μακεδόνες, αφομοιώνοντας Θρακο-Ιλλυριούς πληθυσμούς, δέχτηκαν την επίδρασή τους ως προς τα συγκεκριμένα φθογγικά στοιχεία.

Αλλες ερμηνείες, όπως η «σκοπιανή», έχουν το φολκλορικό στοιχείο τους, αλλά όχι το επιστημονικό.

Το ομηρικό μακεδνός

Η ονομασία της Μακεδονίας σχετίζεται άμεσα με το ομηρικό μακεδνός, που σημαίνει ψηλός, μεγαλόσωμος. Ο όρος «Μακεδονίς γη» χρησιμοποιήθηκε μια φορά από τον Ηρόδοτο για να ορίσει τη γεωγραφική κοιτίδα των αρχαίων Μακεδόνων. Ολες οι αρχαίες πηγές, μηδέ εξαιρουμένου του Ηροδότου, χρησιμοποιούν τον όρο Μακεδονία για να δηλώσουν το συγκροτημένο μακεδονικό βασίλειο, που ιδρύθηκε γύρω στα μέσα του 7ου π.Χ. αιώνα στις βόρειες παρυφές των Πιερίων. Με ορμητήριο την πρωτεύουσα Αιγές τα περιορισμένα όρια του βασιλείου στην Κ. Μακεδονία θα επεκταθούν δυτικά και ανατολικά...

Η Ταύτιση με Δωριείς

Οι αρχαίοι συγγραφείς σπάνια αναφέρονται στη γλώσσα των Μακεδόνων. Οι ιστορικοί Τίτος Λίβιος και Στράβων, όπως περιγράφουν τη γλώσσα τους (ίδια με Αιτωλών, Ακαρνάνων και Ηπειρωτών), την κατατάσσουν στη δωρική. Ετσι, συνεχίζουν την παράδοση του Ηροδότου, που ταυτίζει Μακεδόνες και Δωριείς, όπως άλλωστε ο Θουκυδίδης κι άλλες μεταγενέστερες πηγές. Τα επιγραφικά ευρήματα έως τώρα επιβεβαιώνουν τη σύνδεση. Αντίθετα, η άλλη μυθολογική παράδοση, που κρατά από τον ιστορικό Ελλάνικο και θέλει τους Μακεδόνες (επομένως και τη γλώσσα τους) να είναι συγγενείς με τους Αιολείς, δεν ενισχύεται...

«Διαλεκτικά» προβλήματα

Σήμερα οι ερευνητές που τεκμηριώνουν ή δέχονται την ελληνικότητα της μακεδονικής διαλέκτου, δεν συμφωνούν σε πολλά ζητήματα. Δίνοντας ο καθένας έμφαση σε άλλα σημεία άλλοτε υποστηρίζεται ότι ανήκει στον αιολικό κλάδο κι άλλοτε στον δωρικό. Οτι έχει ανάμεικτα στοιχεία από τις δύο ή και από άλλες διαλέκτους. Ακόμη ότι υπήρχαν δύο «εσωμακεδονικοί » διάλεκτοι. Μια συγγενική με την αιολική και άλλη με τη δωρική, που μιλούνταν στην Ανω Μακεδονία. Η μελέτη και η ανάλυση της μακεδονικής διαλέκτου έχουν δρόμο ακόμη να διανύσουν...

«Αρωμα» από το αρχαίο μακεδονικό λεξιλόγιο

ΟΙ ΜΗΝΕΣ

Περίτιος (Ιανουάριος),
Δύστρος (Φεβρουάριος),
Ξανδικός (Μάρτιος),
Αρτεμίσιος (Απρίλιος),
Δαίσιος (Μάιος),
Πάναμος (Ιούνιος),
Λώος (Ιούλιος),
Γορπιαίος (Αύγουστος),
Υπερβερεταίος (Σεπτέμβριος ),
Δίος (Οκτώβριος),
Απελαίος (Νοέμβριος),
Αυδυναίος είτε Αυδναίος (Δεκέμβριος).

ΑΝΘΡΩΠΩΝΥΜΙΑ

Αδυμος (από το ηδύς),
Αδίστα (Ηδίστη),
Αρχέλαος,
Δρύκαλος (δρυς +κάλλον =ξύλο),
Θετίμας (Θεοτίμης),
Κατάνικος,
Κοπρία,
Λανίκα,
Λαοδίκα,
Νικάνωρ,
Περδίκκας (από το πέρδιξ=πέρδικα),
Πτολεμαίος,
Σέλευκος,
Φίλιππος ( Βίλιππος),
Φιλώτας...

«ΓΛΩΣΣΕΣ»

Αγημα,
αγκαλίς (δρεπάνι),
αργίπους (αετός),
δράμις (είδος ψωμιού),
ζέρεθρον (βάραθρο),
ινδέα (μεσημέρι),
καρπαία (είδος χορού),
καυσία (καπέλο),
κοράσιον, πέλλα (λιθάρι),
ταγόναγα (ταγός, αρχή),
τελεσιάς (είδος χορού),
χάρων (λιοντάρι),
κεβαλή (κεφαλή)...

Η επιβεβαίωση ήρθε από τις επιγραφές

Η μακεδονική διάλεκτος για πολλούς και διάφορους λόγους δεν φαίνεται να έγινε ποτέ φιλολογικό και λογοτεχνικό όργανο. Γνωρίζουμε μόλις δύο στίχους από την κωμωδία «Μακεδόνες» του Στράτιδος. Στο απόσπασμα γίνεται κάποιος διάλογος:

Α. Η σφύραινα δ' έστι τις;
Β. Κέστραν μεν ύμμες ωττικοί κικλήσκετε
(Α. Και ποια είναι η σφύραινα;
Β. Το ψάρι που εσείς οι Αττικοί κέστρα ονομάζετε)

Οι αρχαίοι συγγραφείς όταν έγραφαν για τους Μακεδόνες ότι μιλούσαν «μακεδονιστί» αναφέρονταν σε μια διάλεκτο της Ελληνικής κι όχι σε μια μη Ελληνική γλώσσα. Η διάλεκτος ήταν, βεβαίως, αρκετά διαφοροποιημένη από την καθιερωμένη και τη γενικευμένη κοινή ελληνική, που απλώθηκε από τα τέλη του 5ου - αρχές 4ου π.Χ. αιώνα σε όλες τις ελληνόφωνες περιοχές (συμπεριλαμβανόμενης και της Μακεδονίας).

Προφανώς η μακεδονική διάλεκτος θα εξακολουθούσε να μιλιέται παράλληλα με την κοινή ελληνική.

Μέχρι το 1986 αυτό ήταν μια υπόθεση. Τότε αποκαλύφτηκε και απόσπασμα επιγραφής στην Πέλλα σε μακεδονική διάλεκτο (χρονολογείται γύρω στο 380 π.Χ.). Πρόκειται για κατάδεσμο (μαγικό κείμενο), χαραγμένο σε μολύβδινο έλασμα για να αποτραπεί ο γάμος του αγαπημένου της γυναίκας, που έκανε τα «μάγια» με άλλη γυναίκα.

Η επιγραφή, όπως κι άλλες που έχουν στο μεταξύ αποκαλυφθεί, επιβεβαιώνουν πανηγυρικά την ελληνικότητα της μακεδονικής διαλέκτου.

Τ. ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΣ
ΕΘΝΟΣ

Read more...

  © 2009 ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ, Powered by Blogger - Template by Ourblogtemplates

Επιστροφή στην ΑΡΧΗ